Müsait Olunca Beni Severmisin

Kapidan içeri girer girmez neseyle bagirdi: 'Anne biliyormusun bugün yuvada ne oldu? ' 'Görmüyor musun? Telefonla konusuyorum.' Hiç kimsenin sevdigi sey birbirine benzemiyordu. Annesi telefonu, babasi arabayi seviyordu. Hersey erteleniyordu telefon ve araba söz konusu oldugunda. Bir de eve misafir gelecek oldumu kendisine hiç yer kalmiyordu. Nerelere gitsindi? Annesi kapatti telefonu. Mutfaktan tencere kasik sesleri geliyordu. Kosarak yanina gitti. 'Sana yardIm edeyim mi? ' dedi en sevimli halini takinarak. Annesi manali manali bakti. 'Hayirdir. Bir yaramazlik filan. Bak bir de seninle ugrasmayayim. Çok yorgunum zaten.' Yorgunluk nasil bir seydi. Bazen elinde oyuncagiyla uykuya daldiginda anneannesi oyuncagi yavasça elinden alir 'Nasil yorulmus yavrucak. Uykunun gül kokulu kollari sarsin seni' diyerek alnina bir öpücük konduruverirdi. Yorgunluk gül kokulu bir uykuya dalmaksa eger, ne diye annesi kendisiyle böyle kizgin kizgin konusuyordu. 'Annecigim yoruldugun zaman gül kokulu uykulara dalarsin. Anneannem öyle söylüyor.' 'Uykuya dalayim da gül kokulari kusur kalsin. Yorgunluktan ölüyorum.' Bu kelimeden nefret ediyordu. Yorgunum. Yorgun oldugumdan. Böyle yorgun yorgunken... 'Annecigim sen yorulma diye...' 'Yemekte konusuruz çocugum. Bankada isler yetismedi.Baban gelene kadar bunlari bitirmem lazim. Hadi sen oyna biraz.' 'Hani siz yoruluyorsunuz ya...' 'Eeee....' 'Ben de oynamaktan yoruluyorum.' 'Ne yapayim? ' 'Bilmem...' Yapilmamasi gerekenleri biliyordu da büyükler, yapilmasi gerekenleri hiç bilmiyorlardi. Isiklar söndü birden. Annesi öfkeyle söylenmeye basladi.'Mum da yok' diye diye karistirdi dolaplari el yordami. Çocuk sirtüstü yatip, anneannesinin köyünü düsündü. Gaz lambasinin isiginda deli tavsan masalini anlatisini. Deli tavsanin duvardaki aksini getirdi gözlerinin önüne. Anneannesi gibi iki ellerini birlestirip isaret parmaklarini yukari kaldirarak tavsan kafasi yapti. 'bak deli tavsan' diyerek parmaklarini oynatti. Yoldan gecen arabalarin farlari duvardaki tavsana yol açti. Tavsan alabildigine hür dolasti sagda solda. Otlarla kuslarla konustu. Sonra yorgun düstü. Duvardaki görüntü o minik avuçlarin açilmasiyla kayboldu. Kolu yavasça kanepeden asagi sarkti. Neden sonra isiklar geldi. Kadin çocugun hiç konusmadigini akil etti birden. Kanepeye kostu. Küçücük dizlerini karnina dogru çekerek uykuya dalmisti. Masanin üstündeki dosyalara bakti igrenerek. Dindirilmez bir pismanlik doldurdu içini. Uyandirmaktan korka korka küçük alnina bir öpücük kondurdu. Çocuk sanki bu öpücügü bekliyormusçasina;
'işin bitince beni sever misin anne? ' dedi.

Kadin, sevilmek için randevu alan çocuguna bakarak sabaha kadar agladi...

Bekliyorum !

Sülfür inceldi ve en yorgun yerinden kirildi ayna
Tenhaydi dü$lerim, geceydi, çikip geldim i$te
Su ve ate$, bir de gülünç yalnizligim var sana
Getirebildigim, kokularini yitirmi$ti çünkü güller !

Suyu dinle, ate$i yak, özledim demek bu...

Parasiz yatili hüzünlerden ne kalir geriye
Biraz Tamil biraz Türküz ayiptir söylemesi
Intiharsa günahtir, külliyen yasak bilirsin
Pisirik bir ihtilal gibi getirdim sana bunlari !

Bir de bellegim, ba$ima bela hazin ve komik üstelik
Hatirla eskiyen meydan saatini, çocuklugundur
Tayyare pullari getirdim sana, evden kaçi$larimi
Istersen yok say bunlari, tespih de yapabilirsin !

Beni vur saatin altinda, seni seviyorumdur bu...

$iir yazan bir adamin fotografi var yanimda
Kendini ölümlü saniyor, onu getirdim ganimettir
Büyüdü büyülenerek, ta$layarak kovdu kabilesi onu
Suyun öte yakasinda ya$adi, Sisyphos dediler adina !

Sülfür inceldi ve en yorgun yerinden kirildi ayna
Ayna pusluydu bunca yil nice sir ta$imaktan
Kirilmanin sesini duydum ve onu getirdim sana
Unutulmaya geldim i$te, onarilmaya degil !

Kov beni kabilenden, ama bekliyorum demek...

seni sana götüren düşler beni sensizliğe itenler

seni sana götüren düşler beni sensizliğe itenler.
aşk sensin, gönlümün gözünde adın yazıyor.
kaderin kalemi ben olsaydım senden vazgeçmezdim.

durdurun zamanı inecek var aşkım geride kaldı, onu ben sayın beni de o.
ölümsüz sevdalar karanlıkların korktukları tek şeydir.
işte o sevdanın kahramanları biziz.

bir an kaldı sadece dönüşüme, zaman son demlerini pineklemekte hayat durağında,
bense hala seni bekliyorum, avuçlarımda ellerinin izleri aklımda o tanrısal kokun.

ölüm bizi ayıramaz biliyorum, görüyorum ufuktaki gözyaşlarını.
ağlayan ben değilim gelen sensin